Over het boek

‘De toonaangevende schrijvers van de jaren twintig van de vorige eeuw – T.S. Eliot bijvoorbeeld, of Ezra Pound en Virginia Woolf – waren schrijvers die juist de nadruk legden op de techniek. Natuurlijk hadden zij zo hun opvattingen en vooroordelen, maar zij waren veel meer geïnteresseerd in technische vernieuwingen dan in de morele betekenis of politieke implicaties die hun werk zou kunnen bevatten.’

Dat schreef George Orwell in zijn essay ‘De grens tussen kunst en propaganda’. Maar ging die schets wel op voor Virginia Woolf? Ze was een experimenteel schrijver en een groot vernieuwer, maar toch ook politiek en maatschappelijk geëngageerd?

Zoekend naar een antwoord op die vraag stuitte ik op essays die Woolf over die thema’s schreef. Daarin reflecteert op de grote vragen die schrijvers door de eeuwen heen zich altijd wel stelden, maar ook op wat ze in haar tijd om zich heen zag gebeuren. Omnibussen in de stad, een zonsverduistering, lachgas bij de tandarts, en niet te vergeten twee wereldoorlogen. Woorden willen losjes leven bevat onze keuze uit de essays van Virginia Woolf, elk met een korte introductie.